Hoe het begin van de burn-out voelt: Krakkemikkig schip in de storm

Bij deze foto zie je rechts een rustig hoofd maar links een hoofd dat schreeuwt. Vaak als ik een paniekaanval heb, zie je rechts. Maar van binnen is het alsof mijn hoofd de hele tijd schreeuwt.

Bij deze foto zie je rechts een rustig hoofd maar links een hoofd dat schreeuwt. Vaak als ik een paniekaanval heb, zie je rechts. Maar van binnen is het alsof mijn hoofd de hele tijd schreeuwt.

Wat is een paniekaanval?

Ik kan me voorstellen dat sommigen van jullie geen idee hebben wat een paniekaanval is. Als je weinig last hebt van angst, is dat best lastig inleven. Misschien denk je soms wel: “Suus waar maak je je druk om? Wat doe je jezelf aan? Je kan toch wel die gedachte gewoon even loslaten?”

Mijn zwager kwam met een mooi metafoor en bijbelverhaal waar ik me erg in herkende. Ik heb hem een beetje aangepast naar mijn situatie, maar de strekking is hetzelfde. Als je dit hebt gelezen, kan je je misschien beter verplaatsen in hoe een paniekaanval voor mij voelt.

Of als je ook last hebt van een burnout, angst of paniekgevoelens kan je jezelf erin herkennen.

Het schip in de storm

Het schip is mijn lichaam. De storm, donkere wolken en golven zijn mijn gevoelens, gedachten en lichamelijke gewaarwordingen.

ik sta op een beschadigd schip

Ik sta op een schip. Het schip is door de jaren heen een beetje beschadigd hier en daar. Of hier en daar? Het is een kwetsbaar krakkemikkig schip. Tenminste zo zie ik het. Het voelt eigenlijk best kwetsbaar om in zo’n schip te moeten verblijven. Hier en daar zitten wat planken los. Er zitten gaten in de bodem van het schip, waardoor ik niet meer vanzelfsprekend kan varen. Het is best moeilijk om dit schip te vertrouwen. Ik zou eigenlijk liever naar een ander schip gaan die er sterker uitziet.

Ik denk telkens bij mezelf: wat als er zo een storm komt? Dat kan ik echt niet aan! Dan zink ik naar de bodem. Krampachtig probeer ik met mijn vingers de gaten te dichten in de bodem. Maar het zijn er zoveel, dat ik ze niet dicht kan houden. Er is telkens nog wel weer een gat waardoor het echt lijkt alsof ik ga zinken.

“Hoe paniekeriger ik word, hoe harder ik begin te werken om het schip minder kwetsbaar te doen lijken. “

Suzanne

Hierdoor krijg ik ook nog het gevoel dat ik faal en dat ik niets meer kan. Ik ben zo krampachtig bezig met het schip varende te houden, dat ik niet eens meer door heb dat er hele mooie dingen gebeuren om me heen. Ik voel niet meer hoe de zon op mijn gezicht schijnt, of de zachte briesjes die me zachtjes voortduwen, of de mooie vissen in het water. In de verte zie ik donkere wolken komen. Dit zijn de wolken van nare gedachten, vermoeidheid, spannende situaties en neerslachtige gevoelens.

Ik voel meteen de paniek toeslaan. Hoe paniekeriger ik word, hoe harder ik begin te werken om het schip minder kwetsbaar te doen lijken. Maar eigenlijk maakt dit me nog meer paniekerig, omdat de wolken nog steeds mijn kant opkomen.

schip in de storm

Ik heb er geen invloed op. Hierdoor krijg ik nog meer het gevoel dat ik faal. De wolken zijn nu heel dichtbij. De wind begint nu echt een storm te worden. Golven van rotgevoelens en rotgedachten slaan over het dek van het schip. Ik probeer nog steeds wanhopig alle golven tegen te houden en de storm weg te laten gaan. Ik heb helemaal het gevoel de controle te verliezen. Dit maakt me nog banger. In gedachten zie ik het schip al naar de bodem zinken en ik heb het gevoel dat ik er niks aan kan doen.

Waar is God in deze puinhoop?

Op een gegeven moment bedenk ik me dat er nog iemand aan boord is. Ik zoek wanhopig naar Hem. Ik kijk links en rechts, maar ik zie Hem nergens. Ik schreeuw Zijn naam, maar het blijft stil. Ik voel boosheid opkomen. Ziet Hij niet dat ik keihard moet vechten om dit schip varende te houden? Ziet Hij niet dat ik helemaal moe en kapot ben? Waarom helpt Hij mij niet? Waar is Hij nu juist in deze storm? Ik begin het schip rond te lopen en zie Hem uiteindelijk in een hoek opgerold slapen. Ik voel me nog machtelozer worden. Slapen? Waarom gaat Hij nu juist slapen?

Ik maak Hem wakker en schreeuw wanhopig dat Hij me moet helpen. Hij wordt wakker en kijkt me liefdevol aan. Vertrouw je me nu nog niet lieve Suus?

Rusten bij Hem in de storm

Hij staat op (ik zie dan voor me dat Hij dat super chil doet), en zegt tegen de storm: “Kalm, wees stil.” Meteen trekt de storm weg. Het water is rustiger, de wolken trekken weg en ik voel de warmte van de zon weer op mijn gezicht tintelen.

Ik slaak een diepe zucht van opluchting: “He he ik voel weer dat ik leef.” Ik kijk Jezus dankbaar aan. Oja, met een woord kan Hij de storm sussen. Een stormachtig moment of periode van de een op de andere dag totaal anders zijn. En eigenlijk ben ik ook veilig. Het is genoeg dat Hij op het schip is dicht bij mij. Ik voel me in de storm wel alleen, maar ik ben het echt niet. Ik neem me voor om de volgende storm ook maar lekker naast Jezus te gaan liggen om te slapen.

Ik kijk om me heen en zie dat die gaten helemaal niet zo groot zijn. En eigenlijk zijn die gaatjes en die planken ook maar de enige dingen die het schip mankeren. Ik weet na deze storm ook beter waar de zwakke punten van het schip zitten. Deze kan ik nu gaan versterken zodat ik ook weer door deze storm heen kom. In de verte zie ik weer donkere wolken komen. Ik glimlach en weet dat ik deze aan kan omdat Jezus bij me is.

Eerlijk? Dit vertrouwen is moeilijk.

Ja de stormen zijn naar en ik gun ze niemand, maar paniekaanvallen zijn maar tijdelijk. Nare gedachten en gevoelens komen en gaan als wolken. Na regen komt zonneschijn zeggen ze. Na een moment van spanning komt er altijd weer even een periode, hoe kort ook, dat je kan ontspannen.

Oke, dit klinkt vast wel mooi allemaal. Misschien denk je goh hee wat hoe kan zij zo goed vertrouwen? Nou om heel eerlijk te zijn heb ik steeds vaker dat ik boos ben op God. Dat is nu de fase waar ik in zit denk ik. Waarom laat U het zo ver komen? Waarom geeft U mij geen rust? Het is na zo lang vechten toch wel genoeg geweest? Op dit moment kijk ik in de dichte mist.

Ik weet echt helemaal niet wat God wil. Ik weet wel dat het bij God veilig is om je emoties te uiten. Hij wil mij helemaal zoals ik ben. Diep van binnen weet ik dat Hij een goede God is. Dat is super raar als je lichaam en je situatie helemaal niet goed voelen. Je weet dat Jezus met een woord alles kan doen veranderen. Toch doet Hij dat (nog?) niet. Ik heb geen antwoorden op waarom vragen. Ik weet het echt niet.

Maar ik probeer me toch vast te houden aan dat God goed is. Het is super tegenstrijdig allemaal. Daarom spreekt de tekst van God of all my days me zo aan van Casting crowns.


“In my worry, God You are my stillness

In my searching, God You are my answers
In my blindness, God You are my vision

In my bondage, God You are my freedom
In my weakness, God You are my power”

Casting crowns – God of all my days

Het is een reis die ik maak. Zoals de reis met het schip. Nu zit ik nog in de fase dat ik Jezus wakker schudt en schreeuw hoe Hij ooit kan slapen in mijn storm. Maar er komt een moment dat Hij alle nare dingen om gaat draaien tot iets goeds. Er komt een moment dat ik in de storm gewoon kan slapen en rusten. En misschien dat jullie wel onderdeel gaan zijn van deze reis door dit blog te volgen. We gaan het zien. God zegt dat Hij een hoopvolle toekomst heeft voor mij. Dit is niet een toekomst die ik kan gaan plannen. Maar God wil iets moois maken van deze troep.

“Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER.
Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk:
ik zal je een hoopvolle toekomst geven.”

Jeremia 29:11

De volgende keer wil ik graag vertellen over hoe de vakantie was. Daar heb ik ook veel geleerd over hoe ik met paniekaanvallen om kan gaan. Bedankt voor het lezen! En als je wilt reageren kan dat hieronder!

Deel deze post:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen