Burn-out: Onbetrouwbaar zijn om betrouwbaar te worden.

Als ik een kernwaarde moet noemen die ik belangrijk vind, is het wel betrouwbaarheid. Afspraken nakomen. Je aan je woord houden. Ik heb het altijd verschrikkelijk gevonden om afspraken af te zeggen of te verzetten. Dit heeft iets met mijn verantwoordelijkheidsgevoel te maken. Ik rekte steeds meer mijn grenzen op om betrouwbaar te zijn. Ik was niet meer eerlijk. Hierdoor raakte ik steeds meer mezelf kwijt. Wat vind ik? Wat zijn mijn grenzen? Ik wist het op een gegeven moment niet meer. Dus ik heb de afgelopen tijd enorm veel afspraken moeten afzeggen. Bah, verschrikkelijk vind ik dat.

Betrouwbaarheid is de mate van eerlijkheid of geloofwaardigheid van een persoon” (ensie.nl)

Ik ben dus onder andere door mijn verlangen naar betrouwbaarheid, onbetrouwbaar geworden.

Grenzeloosheid… heerlijk!

Nu ik mijn achtste maand inga van mijn burn-out, begint het me steeds meer te irriteren, dat ik niet meer betrouwbaar kon zijn. Vooral na een periode waarin je heel veel leuke sociale dingen hebt gedaan. Vorige week bijvoorbeeld, had ik elke dag een volle dag. En ik genoot er zo ontzettend van! Het gevoel dat je weer even leeft en dat veel dingen op een dag doen vanzelfsprekend is, maakte me zo blij en gelukkig. Naar bed gaan ’s avonds met vermoeide benen, het voldane vermoeide gevoel. ‘S ochtends wakker worden met een uitgerust gevoel.

Het fijne van zoveel dingen doen, is dat je niet zoveel na hoeft te denken. Je wordt niet constant geconfronteerd met jezelf en je ‘ziekte’ en je teleurstellingen. En ja eerlijk? Ik kon al mijn afspraken nakomen.

Na zo’n drukke week kan je de klok erop gelijk zetten dat je vermoeider bent. Hierbij had ik deze week veel spannende dingen, waardoor ik meer spanning in mijn lichaam had. Ik had een drukke week achter de rug, ging weer opbouwen met mijn werk.

Grenzen herinneren mij aan hoe erg het was.

En ja hoor, maandag was ik heel erg moe. Veel mensen vertellen je dan hoe goed je het doet en dat je jezelf niks hoeft te verwijten. Wat echt, maar dan ook echt de waarheid is.

Gek genoeg voel je dit niet echt.

Want weet je hoe lastig het is om na drukkere dagen lief te zijn voor jezelf, als je ervaren hebt hoe je lichaam van het een op andere moment kan knakken?

Voor mij voelt het dan als falen.

Ik denk dat veel mensen die met hun grenzen bezig zijn dit kunnen beamen. Als je een keer hebt gevoeld hoe je lichaam kan knakken, draag je dat mee in je herstel. Je weet hoe erg het kan worden en je wil het niet meer.

Elke keer dat je een grens voelt, kan er een beschuldigend stemmetje komen: “Zie je wel! Je kan niet goed voor jezelf zorgen, daarom heb je ook een burn-out gekregen. Dat je nu moe bent is je eigen schuld. Voor je het weet heb je het weer zo erg als een paar maanden terug. “

Anderen teleurstellen.

Daarbij is vaak een van de oorzaken van je burn-out dat je teveel hebt gegeven aan anderen. Omdat je de ander niet teleur wilt stellen, of omdat je conflicten liever uit de weg gaat. En als je dan afspraken af moet zeggen, loop je de kan anderen teleur te stellen.

Jakkes, daar heb ik de grootste hekel aan. Natuurlijk begrijpen heel veel mensen je. Maar je blijft bang dat anderen je niet begrijpen. En ik wil zelf ook zo graag anderen gelukkig maken.

Ik wil ik wil ik wil, dat ik mezelf wat minder dril!

En natuurlijk stel je jezelf ook wel eens teleur. Ik kan zo enthousiast zijn. Ik heb zoveel tijd om na te denken wat ik wil met mijn leven en werk. Dan heb ik tig ideeën. Of ik denk na over mijn geliefde familie of andere mensen die het moeilijk hebben. Soms hoor ik verhalen over mensen waarbij mijn hart zo diep bewogen wordt. dat ik ze het liefst meteen wil helpen. Ook dan kan ik wel tig ideeën hebben over wat ik voor iemand zou kunnen betekenen.

Ik wil zo graag weer lekker veel met vriendinnen afspreken, mijn opa’s en oma zien, mijn zus bezoeken, tijd doorbrengen met Jesse, vrijwilligerswerk doen, sporten, goed eten, werken en tussendoor nog even een buffer opbouwen en rust inhalen. Om goed uit te kunnen rusten, moet ik natuurlijk wel in een keer goede keuzes maken, om te voorkomen dat ik een terugval krijg. O ja en daarbij ook natuurlijk een goede vrouw zijn en mijn huis op orde hebben. Haha, begint het je al te duizelen?

Jep, dan begrijp je wel dat ik soms helemaal down ben, omdat ik al die hoge eisen niet vol kan houden. En logisch natuurlijk dat je dan bij het ontdekken van je grenzen, een gevoel van falen krijgt.

Van onbetrouwbare Suus naar betrouwbare Suus.

Deze week heb ik voor het eerst schematherapie in een groep gehad. We zijn nog maar net begonnen, dus ik kan er nog niet zoveel over vertellen. Maar ik kan al wel zeggen dat de therapie me al veel geholpen heeft om mezelf hierin te begrijpen.

Oude Suus

Het gedrag wat je ziet is dat ik pieker, controle grijp, hoge eisen aan mezelf stel en mezelf bestraffend toespreek. Ook zie je een kwetsbaar kind(gevoel) dat zich bedreigd voelt. De veiligheid is in het geding.

Ik ben bang om weer in het gat van de burn-out te vallen, om het weer zo erg mee te maken. Triggers voor die angst zijn spanning in mijn lichaam, slechte nachten, nare gevoelens, vermoeidheid, re-integreren, onzekerheid. Als ik die dingen voel, ga ik proberen de controle te grijpen door te piekeren of alles perfect willen doen. En zoals ik eerder zei, komt er een straffend stemmetje in mijn hoofd, die mij wil ontmoedigen.

Vernieuwde Suus

Hoe ik hier nu mee om leer te gaan? Ik zeg bewust ‘leer’, want ik zit nog in het proces.

Ik begrijp mezelf beter. Ik weet waar mijn gedrag vandaan komt. Nu zie ik bijvoorbeeld dat het kwetsbare kind zich bedreigd en niet gezien voelt. Dan weet ik dat het kwetsbare kind een bepaalde behoefte heeft. De Gezonde Volwassene helpt hierbij. Die gaat bij wijze van op de knieën bij het kwetsbare kind zitten. Of anders gezegd: zorgen voor mijn gevoel zoals ik voor mijn lieve kleine neefje zorg. Dus zie je hieronder het kwetsbare kind, denk dan even aan mijn neefje. Het is nog beter om een kind van 4-5 jaar voor je te zien.

Nu vindt ze het nog moeilijk, maar er komt een tijd dat ze de overwinning heeft behaald samen met Jezus.

Ik geef erkenning aan dat het kwetsbare kind het spannend vindt om te re-integreren. Ze vindt het spannend om keuzes te maken, want ze wil graag beter worden. Ook vindt ze het elke keer erg spannend als ze heel veel in een dag heeft gedaan. Maar ik zie ook dat ze nog bezig is met het verwerken van die angstige periodes. Dus hier wil ik ook ruimte aan geven. Ik zeg dat ze zich zo mag voelen en dat het heel erg logisch is dat ze re-integreren zo spannend vindt. Ik moedig haar ook wel eens aan om even flink te huilen.

Maar ook spreek ik de veeleisende ouder en bestraffende ouder aan. De bestraffende ouder stuur ik weg. Dat is die ontmoedigende stem van ‘Zie je wel, je kan het niet..’. Die gedachten helpen me niet. Het zijn leugens.

Dan spreek ik het kwetsbare kind bemoedigend toe met Gods beloften. Lees hier welke beloften God mij heeft gedaan. Ze hoeft niet al die eisen te halen. Met lege handen is ze ook goed. Zonder die eisen is ze zelfs nog beter zichzelf. Heerlijk is het om te merken dat Zijn Waarheid steeds meer binnen bereik ligt. Nu vindt ze het nog moeilijk, maar er komt een tijd dat ze de overwinning heeft behaald samen met Jezus.

Daarna vraag ik het kwetsbare kind wat ze nodig heeft. Soms zegt ze een gesprek, soms een knuffel, soms afleiding, soms winkelen, soms iets afzeggen. Ja daardoor ben ik onbetrouwbaar. Ik kan geen afspraken maken. Of beter gezegd: “Ik kan NOG geen afspraken maken of nakomen.”

Onbetrouwbaar worden om betrouwbaar te worden.

Deze week was ik minder energiek. Dus ik moest weer een aantal afspraken verzetten of skippen. Ik kon weer niet mijn afspraken nakomen dus. Daarnaast hebben we ons weekendje naar Brugge ook nog afgezegd, omdat mijn lichaam en het kwetsbare kind dit nog niet aankonden. Jammer, balen en confronterend. Logisch dat ik daar moeite mee heb. Maar wat trots ben ik op mezelf dat ik eerlijk was over mijn grens. En wat ben ik enorm dankbaar voor een man die mij hier helemaal in steunt. Wat een geduld heeft hij. En wat een geduld heeft Hij 😉

Want uiteindelijk word ik juist betrouwbaarder door de echte eerlijke oprechte Suus te zijn. Met echte gevoelens en echte grenzen.

Gek dat je eerst (naar wereldse maatstaven) onbetrouwbaar moet zijn om betrouwbaar te worden.

Dikke knuffel van Suus.

Deel deze post:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen