Hoe het is om je juf passie te verliezen en weer terug te krijgen

Hebben de afgelopen jaren niet bewezen dat ik een mislukte juf ben?

Juf en Suzanne, een haat-liefde relatie die een enorme deuk heeft opgelopen. Het was een deel van mijn identiteit. Ik zei altijd vol trots: “Hoi, ik ben Suzanne en ik ben juf.” Wat was ik mega trots dat ik met 26 kinderen mocht werken. Dat ik een deel mocht uitmaken van hun leven.

Mijn liefde voor juf

Enthousiast vertelde ik verhalen over die unieke geweldige kinderen. Hoe ze groeiden en bloeiden. En ik mocht hier gewoon getuige van zijn! Ik mocht hun helpen waar ze vastliepen.

Kinderen als puzzels

Elke dag begon ik aan die interessante puzzels. Sommige puzzels waren goed te begrijpen. Andere puzzels waren iets ingewikkelder. Het gedrag van de kinderen was een puzzel, een boodschap van een kind, een communicatiemiddel. Hoe ontzettend interessant zijn deze puzzels! Hoe prachtig zijn ze als ze af zijn, maar ook prachtig als ze nog niet af zijn.

Kinderharten met verborgen schatten

In elk kind kon ik op zoek gaan naar een schat. Bij het ene kind was dit snel te vinden. Dit kind durfde zich te laten zien en was zichzelf. Het andere kind had allerlei gedragingen wat hem in het verborgene liet. Juist deze kinderen trokken mij het meest aan.

In de volksmond worden ze ‘lastig’ genoemd of ‘verwend’. In mijn mond zijn ze ‘uniek’ en ‘fantastisch’ en dragen ze een schat in zich mee. Die schat mocht ik als juf vinden, elke dag opnieuw.

Bij kinderen dacht ik eigenlijk nooit in onmogelijkheden, maar in mogelijkheden. Hij kan het nog niet, maar met dit of dat kan hij het wel. En dat moment waar die knop dan omging bij zo’n kind! MAGISCH!

De ingedeukte juf

Pijn voelde ik toen ik het niet meer trok. Toen ik niet meer deze kinderen kon geven. Ik was leeg. Op het ergste zat ik alleen maar op een stoel in de klas met de handen tegen mijn oren aan. Mijn benen konden mij niet meer dragen. De geluiden van de kinderen ramden in mijn hoofd. Ze vroegen om hulp, maar ze kregen een snauw. De kinderen vroegen of ik bij ze wilde kijken, maar ik wilde liever naar een rustige plek.

Had ik gefaald als juf?

Had ik gefaald? Ik werk nog maar 4 jaar en ik heb alleen maar geworsteld met vermoeidheid? Ziek, werken, ziek, werken, ziek, werken. Een samenvatting van mijn beginjaren. Ik was zo gepassioneerd voor die kinderen.

Maar ik kon het niet. Ik had alles geprobeerd. Meer pauzes, ademruimte nemen, coaches, gesprekken, drie dagen werken in plaats van vijf, enz. En toch werd ik weer gestresst en overspannen.

Ik kan geen juf meer zijn

ik kan geen juf meer zijn

Mijn conclusie was: Ik kan geen juf zijn, want ik kan het niet aan. Mijn lichaam is er niet voor gemaakt en niet sterk genoeg. Ik pas niet in een systeem. Ik schiet tekort en ben te gevoelig. Je kan het alleen volhouden in het onderwijs, als je je gevoel uitschakelt. Als je nuchter bent. En dat is onmogelijk voor mij.

Verdriet vult mijn hart als ik denk dat ik het niet meer zou kunnen. Geen speurtochten meer naar de schatten in die 26 kinderharten. Niet meer die interessante groepsprocessen meer volgen. Geen levenslessen meer leren aan kinderen. Niet meer elke dag betrokken zijn in hun leven. Zou het echt zo zijn? Zou het echt zo zijn dat ik het niet meer kan?

Ik heb zoveel gouden momenten gehad met die schatjes. Zoveel gelachen om hun verhalen. Zo genoten van de stappen die ze zetten. Maar vooral heel erg veel liefde ontvangen.

En daar zat ik thuis. Ik kon niks. Geen kinderen om me heen. Wie was ik nog? Wie ben ik? En wat is dan het doel van mijn leven? Moet ik anders onderwijsassistente worden?

Word ik ooit nog juf?

Vaderlijk advies voor de juf

Mijn vader belde me laatst: “Suus, ik moet je dit zeggen. Je hebt de PABO gedaan en een Master SEN. Je bent een ontzettend goede juf! Dat krijg je vaak genoeg terug van ouders en onderzoeken. Je weet waar je het over hebt.

Juist jouw gevoeligheid is nodig in het onderwijs. Jij bent nodig! De kinderen hebben je nodig! Weg met die onzekerheid! Jij kan het gewoon! Wat heb je te verliezen? Je bent nu veel verder dan vorig jaar. Je hebt een rugtas vol bagagetools.

De eerste jaren had je de pech dat je een soort giftige cocktail kreeg van heel veel tegelijk. Daar ben je nu mee aan het werk gegaan. En nu ben je veranderd. Na de burn-out ben je sterker dan ooit tevoren. Dus ja, jij kan juf zijn en jij BENT een goede juf. Ga ervoor!”

(p.s. wat ben ik een bofkont met zo’n papa)

kgggggggg kgggggggg kgggggggg

Ik hoorde mijn hersenen kraken. WAT? Ik juf? Maar dat kan ik toch niet? Hebben de afgelopen jaren dat niet bewezen? Dat ik een mislukte juf ben? Ik ben gewoon niet sterk genoeg?

Gelukkig heb ik het afgelopen jaar geleerd dat ‘het kraken van je hersenen’ vaak betekent dat er leugens in je hoofd zitten. Patronen die vast zitten. He? dat kan niet? Dat is toch niet mogelijk?

Mijn besluit!

de waarheid is ... mijn hart is al bevrijd!

Dus ik nam een besluit. Want in dit hele jaar heb ik het juf zijn nog niet los kunnen laten. Dat laat ook wel wat zien toch?

Mijn besluit is: Ik probeer gewoon rustig aan om juf te zijn. Mijn gevoeligheid is een kracht die kinderen juist nodig hebben. Ik wil de kinderen beschermen tegen die enorme prestatiedruk die er heerst. Verder wil ik weer schat zoeken. Ik wil weer echte waardevolle puzzels oplossen. En alles wat ik heb geleerd over stressmanagement en het worden van jezelf is ontzettend waardevol voor kinderen. Kinderen, watch out! Juf Suzanne komt er weer aan!

En daarnaast ga ik ook nog steeds ontdekken of er alternatieven zijn. Die mijn verlangens aanvullen. Ik zet mezelf niet onder druk. Ik weet dat ik er stapje voor stapje weer achter kom of ik het kan. Maar die zin: “Ik kan het niet.” Ban ik uit mijn hoofd. Ik wil vanuit mijn kracht werken en niet vanuit mijn faal-ervaringen.

Volgend jaar zal het allemaal al veel duidelijker zijn. Ik ben zo nieuwsgierig, jullie ook?

Obstakels overwinnen

Ja, natuurlijk moet ik nog obstakels overwinnen. Maar ik ben nu sterker dan ooit te voren. Ik ken mezelf hartstikke goed. Ik weet steeds beter wat ik kan en ik weet wat ik moeilijk vind. En ehh.. wat leerde ik de kinderen ook alweer? Zie de onderstaande galerij.

Het is lang geleden dat ik dit gezegd heb maar:

“Hallo, ik ben Suzanne en ik BEN een trotse juf!”

Liefs Juf Suzanne

Deel deze post:

2 Reacties

  1. Suzanne, Wat mooi om dit voornemen te lezen.
    Oma huilde van blijdschap daarom en ik werd bewogen door jouw voornemen.
    Wij bidden jou Gods zegen toe.
    Oma/opa Vinke.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen