fbpx

Het was ongeveer 2010. Een jaar die aan elkaar hing van stressvolle en nare gebeurtenissen. Dit is het jaar dat ik in een trein ben gestapt. Die stress van dat jaar bracht heel erg mijn kwetsbare kant naar boven.

Maar deze kant wilde ik eigenlijk helemaal niet kennen. Doordat ik deze niet wilde kennen voerde ik de snelheid van de trein nog eventjes flink op. Ik wilde niet meer afgewezen worden. Daarom gooide ik nog wat kolen op het vuur. Kolen van bewijsdrang, laten zien dat je wel wat kunt. Kolen van dat de druk vanuit de maatschappij. Je moet iemand worden, je moet succesvol zijn en natuurlijk je leven moet leuk en interessant zijn. Kolen van verantwoordelijkheid voor de mensen om je heen, alsof hun geluk afhangt van jou. Hier probeerde ik mijn vuur mee op te stoken, of anders gezegd, zo heb ik het laten opstoken. Voor ik het wist was de trein van mijn leven veranderd in een hogesnelheidstrein.

In een week was ik elke dag wel weg. Ik ging fulltime naar school, danste drie keer in de week, ging naar musicalles, zangles, werkte, zat in een band, had optredens en uitvoeringen en verzon hier en daar een choreografie voor de kerk. Verder had je nog je sociale verplichtingen zoals verjaardagen en afspraakjes. Natuurlijk moest ik ook nog ergens huiswerk maken. Als je het zo opsomt is het eigenlijk onmogelijk dat dit in een week past.

Maar als je jong bent denk je dat je energie oneindig is. Het is alsof jouw trein altijd maar voort kan razen en dat jouw kolen, waarmee je je vuur aan wilt houden, nooit opraken.

Je denkt ook dat het normaal is. Heel veel mensen proppen hun week vol met activiteiten. Je ziet het overal om je heen.

De kolen zijn op en het vuur is gedoofd

gedoofde kool trein

Ik ben doorgegaan met het vuur opstoken tot de kolen van mijn trein op waren dit jaar. Hierdoor ging de vlam binnen in mij uit. Ik was leeg en op. Natuurlijk heeft dit veel te maken met mezelf, maar ik denk dat omstandigheden en werk ook mijn kolen gebruikt hebben. Zo ging ik nog sneller door de kolenvoorraad heen. En daar zit je dan zonder kolen.

Zijn jouw kolen weer op? Lees hier 7 tips hoe je voor jezelf kan zorgen tijdens een terugval.

In het begin van mijn burnout periode gaf God mij via anderen twee beelden van treinen. Twee verschillende mensen die dit niet van elkaar wisten.

De hogesnelheidstrein komt tot rust met tools

Mijn zus bracht mijn situatie in gebed samen met haar broeders en zusters. Een broeder kreeg een beeld van een hogesnelheidstrein die aan het door razen was. Hij zei erbij dat deze trein geleidelijk tot stilstand gaat komen. De trein heeft tools nodig om tot stilstand te komen.

De trein met wagonnetjes

Mijn schoonmoeder gaf mij een mooie brief toen Rick en ik naar Florida gingen. Hierin beschreef ze onder andere het beeld van de trein met wagonnetjes. De locomotief is het geloof en vertrouwen in Jezus. De wagonnetjes stonden voor gedachten, gevoelens en gebeurtenissen. Het was haar opgevallen dat ik vooruit probeerde te komen door de wagonnetjes vooraan te zetten. Ik liet me leiden door gedachten, gevoelens en gebeurtenissen. Ze vertelde me dat deze wagonnetjes niet altijd even betrouwbaar zijn. Gods woord daarentegen is wel betrouwbaar. Jezus is te vertrouwen. Als je je hierop richt kom je beter vooruit.

En toen reed de trein steeds rustiger…

Hoe moeilijk deze zomer ook voor mij was, ik heb er enorm veel tools van gekregen. Sinds ik begonnen ben met medicatie, oefeningen van Headspace en een weekrooster, is mijn trein rustiger gaan rijden. Ik …

  • kan eindelijk de omgeving weer zien.
  • kan weer meer genieten.
  • weet weer waar ik echt blij van word.
  • ervaar ruimte in mijn hoofd en mijn lichaam kan steeds meer ontspannen.
  • heb het idee dat er zelfs weer wat kolen in de bak lagen.

De cadeautjes bij het station van Vrede..

cadeautjes trein

Ik heb nu ongeveer twee tot drie momenten per week dat mijn trein echt stilstaat. Dan kan ik even uitstappen bij een station. Er is nu een plek in mijn hoofd waar rust is. Hier kan ik dan naartoe. Alsof God met een kopje thee daar zit te wachten op mij. Zoals je op de bovenste foto ziet, kan ik me tegenwoordig heel kalm voelen. Ik ervaar dan zoveel rust en vrede. Gedachten van vertrouwen komen dan in mij op.  

Het is voor mij telkens weer een verrassing wat ik op dit perron aantref. Het lijkt telkens wel weer een cadeautje wat ik mag uitpakken. Ik kom steeds meer achter de gaven en talenten die God mij heeft gegeven. En ik ben elke keer heel erg verrast. Hij heeft echt een mooie toekomst voor mij in petto. Hij heeft mij deze week laten zien welke richting Hij mij zachtjes aan het opduwen is. Als ik beter ben, mag ik echt hele gave dingen doen. Oke, nu worden jullie nieuwsgierig he?

Nou dit wil ik jullie wel vertellen als jullie een keertje face to face met mij praten, haha.

En dan genieten van het uitzicht…

uitzicht trein

  Als ik stilsta kan ik zo genieten van het uitzicht, maar ook van het vooruitzicht.

Ik loop door het bos en kan echt opeens dingen ervaren, die ik eerst niet eens opmerkte. Ik zie de details van de blaadjes en de grootsheid van de bomen. En die geur van een bos, nooit geweten hoe heerlijk dat ruikt haha.

Maar als ik op dit station sta, vallen mij ook de andere treinen op van mensen om me heen. Ik zie hoe veel mensen zichzelf dingen opleggen die helemaal niet hoeven. Ze voelen zich verplicht om iets te doen, terwijl het geen ramp zou zijn om dit los te laten. Het is die pauze die mensen missen, om te kijken of het ook op een andere manier kan. Ze kunnen niet meer stilstaan. Alsof je werk en je drukte jouw identiteit bepalen. Alsof dit jouw waarde bepaalt, dat jij iemand bent. Het raakt me wel echt als ik dit zie. Het lijkt wel een ziekte die veel slachtoffers maakt in onze maatschappij. Ik gun deze mensen ook de rust. Ik hoop dat zij kunnen uitstappen bij het station van Vrede.

Ik ervaar de burn-out steeds meer als een geschenk. Ja, het is echt zwaar geweest. Maar wat een zegen dat ik nu de tijd heb om bij het station de cadeautjes van God uit te pakken.

Maar nog steeds rijdt de trein door..

Het klinkt super positief he? Het is ook echt zo. Maar mijn trein is nog steeds niet tot volledige stilstand gekomen. Ik heb nog steeds te kampen met de gevolgen van mijn burnout. Ik gooi dit keer wel gezonde kolen (met af en toe een verkeerde) op het vuur. Alleen er zitten nog niet genoeg kolen in de bak. Ik heb nog niet genoeg buffer. Ik moet deze kolenbak niet in een keer leegkiepen in het vuur. Het zal nog wel regelmatig voorkomen dat ik mijn kolen te snel opmaak, waardoor ik weer moe ben zoals deze week. Ik moet leren doseren. Een goede balans vinden in goed vooruit komen, maar de buffer blijven bijvullen.

Lees hier 3 tips hoe je in balans kan blijven tijdens je burn-out

grenzen

Dit heeft te maken met mijn grenzen leren kennen. Dit zal steeds beter gaan, naarmate ik steeds meer cadeautjes heb uitgepakt bij het station van Vrede. Hierdoor krijg ik steeds meer richting in mijn leven. Ik ga mezelf met mijn grenzen en talenten beter kennen.

Dit is een periode van rust, ontdekken en ontvangen. Straks komt er een periode van rust, ontdekken, ontvangen, geven, energie en werk. En God is dan mijn machinist. Hij gaat bepalen hoeveel en welke kolen er op mijn vuur gaan.

Ik hoop dat jullie ook kunnen uitstappen bij het station van rust en vrede! Het helpt mij ook om naar mooie rustige plekken te gaan. Lees hoe je dit kan doen op Vlieland.

Bedankt voor het lezen! Jullie reacties en bemoedigingen zijn voor mij echt een gezonde kool! Daarmee stook ik mijn vuurtje weer op. Is weer eens anders dan boerenkool.

Dus bedankt!

liefs Suzanne

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Categorieën

Schrijf je in

En ontvang als eerste een nieuw woord

Zoek in het blog

Instagram posts

Schrijf je in voor de
'Kom tot bloei' tribe

Schrijf je in en ontvang de link naar de bloeibieb