Het eenzame verdwaalde schaap dat in een diep donker burn-out gat viel (en er weer uit kwam).

Op deze aarde zijn schapen de meest droge beesten. Ze kijken zo lekker duf en tevreden uit hun ogen.
In de zomer is onze dijk gevuld met deze heerlijke droge schepsels. Het enige wat ze doen is eten, drinken, rusten en poepen.

Laat God ons nou net vergelijken met deze dieren. Ik zou liever vergeleken worden met een leeuw, machtig en sterk. Of een dolfijn, intelligent en vrij. Schapen daarentegen zijn kwetsbare dieren, afhankelijk van elkaar en van een herder die hun de weg wijst. Maar toch kan ik heel veel leren van deze afhankelijkheid.

Alleen is een schaap veel kwetsbaarder voor roofdieren en vijanden dan in de kudde. Samen zijn ze een front. Uit onderzoek is gebleken dat schapen bij gevaar naar het midden van de kudde bewegen. Daarmee rent de kudde in zijn geheel weg van het gevaar.

Ik herken zowel de kwetsbaarheid buiten de kudde als de veiligheid binnen de kudde. Buiten de kudde zijn, kwetsbaar, is waar dit blog over gaat. Het volgende blog zal gaan over mijn weg terug naar de veiligheid van de kudde.

“Ik heb wel 15 keer geschreeuwd tegen mensen dat ik het niet meer kon. Het leven was toch niet meer haalbaar zo? Ik kon die voortdurende angst niet meer verdragen.”

Het verloren schaap

Hoe verder ik kom in mijn herstel van de burn-out, hoe meer ik ga beseffen hoe diep ik heb gezeten. Hoe meer ik weer het leven voel terugkomen, hoe meer ik erachter kom hoe weinig leven ik nog in me voelde. Ik heb al eerder beschreven in dit blog hoe mijn maskers mij buiten de groep hielden. Maar nu wil ik meer ingaan op iets wat maanden heeft geduurd voordat ik eraan toe was om het zwart op wit te zetten.

Namelijk het dieptepunt uit mijn leven…

Het diepe zwarte gat

… Dat was toen ik als schaapje buiten de kudde was, verdwaald. Ik was thuis komen te zitten  vorig jaar juni.
Ik was zo ontregeld en wist het allemaal niet meer. Ik kon niks meer hebben. Hierdoor dwaalde ik steeds verder van de kudde af. Oude onopgeloste vijanden van gevoelens en gedachten joegen mij verder bij de kudde vandaan.

“Op een gegeven moment was het zo erg dat ik nog maar 50 kilo woog.”

En toen gebeurde het, ik viel in een diep donker gat.

Ik probeerde me vast te grijpen aan takken van controle, analyseren en hard werken.
Maar ze glipte me allemaal door de vingers. Wat normaal hielp, werkte niet meer.
Ik viel en viel en viel en wist niet wanneer ik de bodem zou bereiken.
Telkens als ik dacht dat het niet erger kon, werd het erger.
Het punt waarop ik bijna bij de bodem van de put was, gebeurde eind juni/begin juli.

Dit was het punt dat ik nauwelijks kon slapen van de hartkloppingen. Ik had non-stop een opgejaagd gevoel. Ik kon elk moment wel in paniek raken.
Op een avond barstte de bom. Ik had mezelf niet meer onder controle.
Ik dacht dat ik dood ging. Man wat was dat naar.
Hierdoor kon ik al helemaal niet meer slapen.
De volgende dag had ik ook de hele dag door een paniekaanval met kleine tussenposes van rust.
Dit heeft denk ik in totaal wel anderhalve maand geduurd.

Ik heb wel 15 keer geschreeuwd tegen mensen dat ik het niet meer kon.
Het leven was toch niet meer haalbaar zo? Ik kon die voortdurende angst niet meer verdragen.
Van alle spanning kreeg ik nauwelijks eten naar binnen.
Als ik eten naar binnen kreeg, moest ik zelfs wel eens overgeven.
Op een gegeven moment was het zo erg dat ik nog maar 50 kilo woog. Ik was te moe om een lepel naar mijn mond te brengen (toch deed ik het door een bepaalde oerkracht).
Ik trilde constant. Was de hele tijd bang dat er iets ergs zou gebeuren. De ene rampgedachte werd opgevolgd door de volgende rampgedachte.

En wat was ik ontzettend boos op mijn Herder. Hoe kon Hij mij dit ooit aan doen? Waarom hielp hij me niet? Waarom heeft Hij me niet behoedt voor dit gat?

Ik verlangde intens naar rust, want ik kon niet meer. Het lukte me niet om uit dat donkere gat te klimmen. Ik bleef maar vechten en vechten. Ik moest blijven lezen over de waarheid, Gods waarheid. Dat Hij me een hoopvolle toekomst zou geven. Dat Hij de negenennegentig schapen zou verlaten om mij te vinden.

En opeens was het moment daar dat een straaltje licht mijn gezicht raakte. Ik zag iemand naar beneden dalen. Het was mijn Herder. Hij had me gevonden. Ik geloof dat Hij mij die medicatie heeft gegeven, zodat ik de last weer beter kon dragen. Want ik kon echt niet meer. Samen met mijn Herder en de medicatie kon ik een beetje op krachten komen.

Hierdoor had ik weer de energie om uit dat gat te klimmen. Plankje voor plankje, hoe wiebelig ook, vond ik mijn weg verder naar boven.

Eerlijk gezegd heb ik wel het idee dat ik grotendeels uit het gat ben.
Mijn filter is aan het herstellen, ik heb weer zin in het leven. Maar ik weet dat het gat er nog wel is en dat ik er zo weer in kan vallen. Want mijn buffer is nog niet genoeg aangevuld. Dat is best een angstige gedachte hoor. Ik ben me bewust van deze kwetsbaarheid. Ik weet dat ik het meest veilig ben in de kudde bij de Herder.

Ik ben nu dus op weg naar de kudde.

Waar ik kan rusten aan het water in grazige weiden.

Waar mijn hoofd gezalfd wordt met olie en mijn beker overvloeit.

Waar ik middenin de kudde kan staan als er weer gevaar dreigt.

De plek waar vijanden van leugens en misleiding geen grip meer hebben op mij.

De plek waar ik aan de tafel van de Herder mag zitten voor het oog van mijn vijanden.

Hoe ik de verbinding probeer te maken met de andere schapen uit de kudde? Hoe de Herder mij helpt bij het creëren van gezonde relaties? Dat zal ik in mijn volgende blog vertellen.

Eerlijk? Ik ben nog niet op het punt dat ik kan zien hoe God er in die tijd voor mij is geweest. Ik vertrouw erop en geloof erin dat Hij er was, maar ik zou niet kunnen vertellen hoe Hij er was. Omdat ik in dat diepe gat me zo verlaten en alleen heb gevoeld. Zo onveilig. Kunnen jullie het wel zien van buitenaf? Ik ben benieuwd naar jullie reacties.

Liefs Suus het schaapje.

Deel deze post:

8 Reacties

  1. Hé lief ‘schaapje’, maar tegelijkertijd ook onwijs sterke vrouw! Wat bemoedig je mij met je blogs. Juist zo open, zo kwetsbaar en zo eerlijk! Zo puur! Big hug!

    1. Hoi ander lieve schaap uit de doorbrekerskudde,
      En jij bemoedigt mij weer me jou reactie en je betrokkenheid! Super bedankt!
      Liefs Suus

  2. Lieve zus
    / Suus, al lang volg ik jouw blogs, ik voel met alles mee, heb dit ook ervaren, maar lang geleden inmiddels. Ik had nog niet eerder gereageerd, maar nu echter zit mijn middelste dochter van bijna 14 in hetzelfde schuitje, helaas zit ze nu precies in dat diepe gat waar jij het over hebt. Ik huil om/met haar, luister naar haar, knuffel haar, bemoed(er)ig haar, maar meer kan ik niet doen. Je beschrijft het zo mooi, zo schreeuwt zij het ook vaak, ‘ik heb het gevoel dat ik gek wordt en ik kan niet meer’, maar ze voelt zich ook schuldig, denkt dat het haar eigen schuld is dat ze erin is gevallen. Ik treur diep van binnen, maar door jouw blogs en jouw ervaring weet ik mij gesterkt in de gedachte dat ook zij er weer bovenop komt, dat God haar niet loslaat en dat er hulp en medicatie is! Dank voor je blog lieverd, ik blijf bidden, voor al die (vaak jonge) schaapjes die ver van de kudde gedwaald zijn! Liefs ❣️

    1. Lieve Hannah,

      Bedankt voor je blog en wat ontzettend fijn dat je ook wat hebt aan mijn blogs. Dat doet me goed. Wat naar zeg dat je dochter daarin zit.
      Je dochter is op de weg naar de vrijheid, dat is hoe je het mag zien. Het doet ontzettend zeer als er gesnoeid wordt en dat is echt heel naar, maar uiteindelijk zal ze een prachtige mirtestruik zijn, met veel vrucht en veel bloemen. Haar bladeren zullen altijd groen blijven (psalm 1). Ze zal tot zegen zijn voor veel mensen.
      En ja ze komt er echt bovenop! Vooral als ze vasthoudt aan God. Hij is trouw! En Hij heeft een hoopvolle toekomst voor haar.

      Dikke knuffel voor jou Hannah

  3. Hoe Hij er was?
    Wie liet het licht op je schijnen,Wie herinnerde je aan Zijn waarheid van een hoopvolle toekomst,
    Wie gaf je een liefdevolle man en mensen om je heen die er voor je waren?
    Lieve Suus,zo dankbaar dat je je weg terug vindt
    Bedankt voor je blogs.

    1. Ja, je hebt gelijk!
      Hij gaf me ook een biddende schoonmoeder als voorbeeld hoe je aan Hem vast kan houden wat er ook gebeurt!
      Knuffel

  4. Hoe waardeloos en donker je leven is (lijkt), kijken naar wat Hij inmiddels heeft gedaan en hoe wonderlijk alles is zoals de natuur, je zintuigen, wachten in een file, wakker worden, zingen en de toevalligheden.. wees dan elke dag dankbaar naar God met een glimlach dan krijgen steeds meer van Hem.

    Frank V

    1. Hoi Frank,

      Ja het zit hem in de kleine dingen he? Dankbaarheid kan je uit de put halen!
      Bedankt voor je reactie! Elke bemoediging helpt! =)

      Liefs Suus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen

Schrijf je nu in

En ontvang als Eerste de Nieuwste tips en ervaringsverhalen